کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود مهرت

ولی آهسته می گویم الهی بی اثر باشد .

بعد از روزها باتوجه به ارزش و اهميتي كه براي وبلاگم و دوستان گلم قائل هستم تصميم گرفتم تغييراتي در محتواي پست جديدم بدهم و در آن از دلمشغولي هاو يه مقدار بيشتر از خودم و عشق گمشده ام بنويسم،چون فكر كردم شايد براي بعضي از دوستان گلم جالب باشه و تمايل داشته باشند كه بدانند انگيزه ي من ازاينكه اسم وبلاگمو ديوان گريه گذاشتم ويا از زمینه ی مشکی استفاده کردم و چرا اسم وشهرتمو اينطوري نوشتم ويا چرا تو فاز نوع بخصوصي از شعر و عكس هستم .دوستاني كه بهشون عادت كرده ام و تقريبا جزيي از زندگي ام شده اند و وقتي به ويلاگم سر مي زنند و نظراتشونو مي خونم عطر وجودشون و تو وبلاگم حس مي كنم و احساس نزديكي خاصي پيدا مي كنم كه از خدا خواستم كه هيچ وقت نبينمشون تا تجسمي كه از مهربوني ها و صفاشون در وجودم هست مخدوش نشه .دوستان نازنينم مي خوام يك سري مطالب قابل نوشتن را بصورت دنباله دار و سريالي بنويسم كه در هر قسمت نظرهاي شما برام خيلي مهمه كه ادامه بدم يا نه و...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اي يگانه همدم، وب نازنينم ، تنها تو هستي كه نزديكترين مونس مني . آري حق دارم بگويم تنها تو مونس مني ، چون بجز تو همدم واقعي ندارم ، پس بگذار عقده هاي دروني ام را بروي تو صفحه ي بي روح بنويسم شايد تو روزي روح پيدا كني و تمامي غمهاي مرا تسكين دهي . مونسم تورا براي نوشتن انتخاب كردم ، چون جنس تو از كاغذ نيست كه در آتش فراقي كه در وجودم شعله ور است بسوزد.

ادامه دارد...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تقدیم به روح بلندکسی که پریای قصه ام بود. . .

در دامنه رشته كوههاي بينالود شهر كوچك وزيبايي قرار دارد كه زيباييهاي طبيعي آن واقعا چشمگير وزيباست و به اين شهر بزرگ،كه هواي آن پر از نفس فريب دهندگان و فريب خوردگان است برتري دارد ، در آن شهر آبشار زيبايي قرار دارد كه از كوههاي بينالود سرچشمه مي گيرد،سپس بصورت رودخانه اي خروشان در مي آيد كه باعث سر سبزي و طراوت خاصي شده است ، خيابان هاي شيب و سنگفرش شده ، كوچه هاي باريك با ديوارهاي كاهگلي بلند در روزهاي باراني محشر است و بوي كاهگل خيس هر عاشقي را مست و شيدا مي كند و همه ي اينها دست به دست هم داده تا فضايي شاعرانه شكل بگيرد تا حتي يك لحظه بودن در آنجا خود خاطره اي شود .
در چهل سال پيش پدرم در چنين مكاني بدنيا آمد ودوران كودكي اش را درآنجا گذراند وپس از چند سال به شهر مشهد كوچ كردند وحال چطور شد، كه با مادرم يار و همراه شد بماند فقط ميدانم كه من اولين فرزندشان هستم ودر برگريزان پاييز69 به دنيا آمدم .
دوران شاد كودكانه خیلی زود گذشت تا آمدم شيطنت و بازيگوشي كنم كه صداها از هر طرف بلند شد حامد تو كه بچه نيستي، حامد جان تو حالا ديگه برا خودت مردي شدي ، اونجا نرو، اين كارو نكن . . .
منم سرم به درسم و بازيهاي كامپيوتري گرم بود تا اينكه دوره ي راهنمايي رابا موفقيت طي كردم وپا به دوره ي دبيرستان گذاشتم . محيط جديد ودوستان جديد برام جذابيت خاصي داشت وروزگار به خوشي سپري ميشد و من هم شاد و بي خيال بودم و زندگي برام مثل هميشه زيبا بود و روزها و هفته ها مثل باد مي گذشتند ومنم روز به روز قد مي كشيدم . تا اينكه آن روز فرا رسيد . . . .
يك روز باراني مثل همه ي روزاي ديگه ، قشنگ و خيس . . . با اين تفاوت كه ديگه از آنروز، بعد از اون اتفاق قلبم از هميشه تند تر ميزد و بدنم داغتر شده بود ، انگاري تب داشتم ، اشتهاي زيادي به غذا نداشتم ، شبها خوابم نمي برد ودیگر حوصله ی درس خواندن و نداشتم همه چيز برام شاعرانه شده بود و بعد از آن روز هر وقت باران مي بارد من به ماليخوليا دچار مي شوم ، ماليخوليايي كه از همان روز در من شروع شد . . .   .

هیچ وقت آن روز را (۲۴آذر ۸۴)فراموش نمی کنم ، ساعت از ۱۲ظهرگذشته بود زنگ مدرسه به صدا در آمد ، به اتفاق دو نفر از دوستانم به سمت خانه به راه افتادم ،نمیدانم چه شد که هوس کردم به نانوایی سنگک برم و چندتا نان بگیرم ، برای همین در اولین چهارراه از دوستانم جدا شدم . هوا بارانی بود و قطرات درشت باران به زمین می خوردند، بعضی از قطرات زیر چرخ ماشین ها له می شدند و خون سفیدشان به درون جوی می ریخت . نمیدانم چرا دلشوره داشتم ، به نانوایی رسیدم تقریبا شلوغ بود . من هم گوشه ای در آخر صف ایستادم . . .  من همیشه از نانوایی سنگک بیزار بودم چون خیلی دیر نان پخت می کند ومن تقریبا آدم عجولی هستم در همین افکار غرق شده بودم که احساس کردم یک جفت چشم داره منو نگاه می کنه سرم را بالا کردم به طرف صاحب چشم خیره شدم ، یک فرشته بود در قالب یک دختر زیبا که با تیر نگاهش منو نشونه رفته بود ، قلبم تندتر میزد . انگار می خواست از سینه ام بیرون بزنه ، پاهام می لرزیدن ، نمیدونم چرا ؟ من تا به حال در این شرایط قرار گرفته بودم و خیلی برام طبیعی بود حتی دوستانم بهم می گفتند خیلی بی احساسی . . . 
لبخند ملیحی زد، حالا قشنگتر و جذابتر شده بود، چون سردار فاتحی که به اسیری نگاه میکنه اونم منو نگاه می کرد. انگار می خواست بگه دیدی چطور با یه نگاه قلبتو تسخیر کردم . . .دیدی مغلوب شدی . . .دیگه دلم نمی خواست به این زودی نوبت نان گرفتنم بشه .دیگه عجله ای نداشتم

به قول اعتمادي . . .

 آه اين روزهاي باراني        كه هوا از پرنده هاخاليست 
وزمين زين دوار غثياني        همه كس در اتاق خود تنهاست

ادامه دارد . . .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوستان نازنینم :

به خاطر اینکه این ماجرا زیاد طولانی نشه تصمیم گرفتم که مطالب پست امروز یه مقدار بیشتر بشه و فردا آخرین قسمت (عشق گمشده ام)را می نویسم .

چند دقيقه اي پر تب وتاب گذشت ، نوبتش رسيد و چند نان گرفت واز نانوايي خارج شد ، هنوز چند نفري به نوبت من مانده بود كه منم بي اراده از پي او رفتم ، واو قدم زنان در حاليكه چترش را باز كرده بود مي رفت و منم بي اراده بدنبالش بودم ، خيلي دلم مي خواست بدانم كه خونشون كجاست . به سمت خونه ي ما مي رفت . در طول مسير نزديكش شدم ولي نتونستم حرفي بزنم ولي او هم مثل اينكه منتظر بود كه من چيزي بگم . به خونشون رسيد ، دو خيابان تا خونه ي ما فاصله داشت ، در لحظه ي آخر كه مي خواست داخل بره خودمو رسوندم و در حاليكه قدم هامو آهسته تر كرده بودم به آرامي سلام كردم و سريع رد شدم ، برگشتم به طرف خونشون نگاه كردم و در لحظه ي آخر كه مي خواست درب را ببندد بمن نگاهي كرد و لبخندي زد و به آرامي درب را بست . از رفتار خودم خندم گرفته بود . چند لحظه اي مكس كردم شايد دوباره بيايد ولي خبري نشد و با دست خالي به طرف خانه براه افتادم . فكري به ذهنم رسيد ، يكي از دوستانم همسايه ي اونا بود ، با خودم گفتم فردا در مدرسه از او اطلاعات بيشتري درباره ي آن دختر مي گيرم . به خانه رسيدم در جواب مادرم گفتم كه نانوايي بودم ولي شلوغ بود و منصرف شدم و اومدم . فرداي آنروز از دوستم پرسيدم ، گفت تازه به اونجا اومدن و خانوادشون يك پسر و دو دختر دارند و با مشخصاتي كه تو ميگي بايد دختر كوچكشون باشه . از آن روز براي رفتن به مدرسه ، راهمو دور تر مي كردم و از كوچه ي اونا مي رفتم تا شايد ببينمش ولي انگار آب شده بود رفته بود تو زمين. . .
يه هفته اي گذشت يك روز اتفاقي ديدمش در حاليكه از اتوبوس پياده ميشد ، از ايستگاه تا خونشون مسير تقريبا طولاني بود و فرصت و نبايد از دست مي دادم ، دنبالش رفتم تا بهش رسيدم ، خيابون خلوت بوداز اين بهتر نمي شد بايد حرفامو به اون مي گفتم . . . كه با نگاش چه به روزم اورده ، حالا ديگه به كنارش رسيده بودم ، آروم سلام كردم ، بدون اينكه به من نگاه كنه جوابمو داد ، پاهام سنگيني می كردن و نمي تو نستم راحت راه برم ،درست شانه به شانه ي هم مي رفتيم ، از زير چشم نگاش كردم، صورتش گل انداخته بود ، انگار حال و روز اونم بهتر از من نبود ، مونده بودم چي بگم گفتم ما باهم همسايه ايم ، گفت :جدي . . . شما خونتون كجاست : گفتم دو خيابون با شما فاصله داريم . گفت ما هم حدود يك ساله كه اينجا اومديم خيلي راضي هستيم ، محله ي خوبيه ، گفتم از وقتي كه شما اومدين خوبترم شده ، با لحن خاصي گفت : نه بابا . . . گفتم : من از اون روز باروني كه توي نانوايي شما رو ديدم دنيا برام يه جوري شده . . . كه سريع گفت: چه جوري شده ، زشت تر يا قشنگتر ، گفتم : خيلي زيباترو قشنگتر . . . داشتم به چهارراه مي رسيديم ، برا همين گفتم ميتونم بيشتر ببينمتون ، گفت: من اكثر اوقات يا خونه ام يا مدرسه ، خيلي كم بيرون ميام ، شماره ي خونمونو بهش دادم و گفتم وقتي زنگ مي زنيد خيلي احتياط كنيد و من بعد از ظهرها خونه هستم . از هم جدا شديم ، به طرف خونه كه مي رفتم ، گفتم كاش موبايل داشتم ، شمارمو بهش مي دادم كه هر وقت خواست تماس بگيره تا مشكلي پيش نياد . . . من ديگه اون آدم بازيگوش و بي خيال نبودم ، نمراتم نيز پايين اومده بود ، چند مرتبه از طرف مدرسه به من تذكر دادند ، تو خونه هم از وقتي كه از مدرسه مي اومدم تا آخر شب حواسم به تلفن بود ، همينكه تلفن زنگ ميزد ، مي پريدم و گوشي و بر مي داشتم ، مادرم متوجه حركات عجيب من شده بود . از من سوال مي كرد كه چي شده ، منتظر كسي هستي . . . تا اينكه يه روز بعداز ظهر تلفن به صدا در اومد ، خوشبختانه كسي خونه نبود ، گوشي و بر داشتم خودش بود ، سلام كرد و گفت : خودتي . . . در حاليكه مي خواستم پرواز كنم ، با خوشحالي گفتم آره خودم هستم . . . شما خوبين . . . فرصت نمي دادم كه صحبت كنه . بهش گفتم كه خيلي منتظر تماسش بودم ،،، انتظار چقدر سخته ،،، اگه ميشه منم گاهي وقتا به خونتون تماس بگيرم . گفت: نه، نميشه اگه خونوادم بفهمن خيلي ناجور ميشه . از من توقع ندارند . گفتم : خب ، بيا يه جا قرار بزاريم . . . گفت : كجا . . . گفتم : مثلا پارك . . .بالاخره براي فردا بعد از ظهر تو پارك قرار گذاشتيم . حالا مونده كه چه بهانه اي براي خونه بيارم ، تا اينكه گفتم كه ميخوام با دوستام بريم خريد . روز بعد جلوي آيينه رفتم ، وسواس عجيبي داشتم ، خوب به خودم رسيدم و راه افتادم ، به محل قرار رسيدم ، روي نيمكت نشستم ، چند دقيقه اي مانده بود و پارك در آنروز آفتابي تقريبا شلوغ بود ، دلهره داشتم از يك طرف اتفاقي برامون بيفته ، از طرف ديگه هزار حرف نا گفته داشتم و نمي دونستم كه چه جوري به زبون بيارم كه ديدم از دور داره مياد با يه مانتوي كتون و يه روسري مشكي با خطوط زرد و گلهاي قرمز كه منو ديد و جلو اومد و سلام كرد ، گفت اينجا شلوغه بيا قدم بزنيم ، دو نفري براه افتاديم ، تعريف كرد كه با چه سختي تونسته يه بهانه اي جور كنه تا بتونه بياد و بايد زودتر برگرده ، از همه چيز و از همه جا باهم صحبت كرديم ، چنان با هم صميمي شده بوديم كه انگار سالهاست ما باهم هستيم ، از خونواده هامون گفتيم ، از خودمون . . . او آنقدر شوخ طبع و خوش زبون بود كه من حسابي خنديدم ، از آينده گفتيم ، بهش گفتم به قد و جثه ي من نگاه نكن ، من سني ندارم و نمي خوام مثل بعضي ها وعده ي ازدواج بدم ، چون به هيچ وجه شرايطش و ندارم و هنوز خيلي مونده ، ميخوام درسمو ادامه بدم وبه استقلال مالي برسم كه اين خودش حداقل ده سال زمان مي بره ، ولي تورو هم نمی خوام از دست بدم بيا و قول بده كه باهم باشيم ، به چشام زل زده بود ، به شوخي گفتم وقتي مي خواي بمن نگاه كني چشاتو ببند ، خنديد و گفت مگه ميشه . . . واسه چي ؟؟؟ گفتم نميدونم چرا نمي تونم زياد تو چشات نگاه كنم و دوباره تكرار كردم ، بيا و به من قول بده كه فقط با من باشي ، دستمو به طرفش دراز كردم . . . گفت قول ميدم كه قلب من فقط واسه ي تو بتپه ولي نميتونم بهت دست بدم چون باهم نامحرميم . . . ازش بيشتر خوشم اومد ، گفتم اشكال نداره ، منم قول ميدم فقط به تو و عشقمون فكر كنم .اون روز با همه زيبايي اش گذشت . . .
چند روز بعد پدرم منو خواست ، گفت از مدرسه تماس گرفتند و گفته اند درسات خيلي افت كرده ، رفتارتم كه عوض شده ، همش تو خودتي ، چي شده ؟؟؟ فرصت خوبي بود ، برا همين گفتم كه بابا همه ي دوستام موبايل دارند . . .اگه برام موبايل بخري منم قول ميدم تلاش كنم درسام بهتر بشه ، پدرم قبول كرد . ولي مادزم مخالفت مي كرد كه ميخواد چي كار كنه . . . موبايل باعث بد بختيه . . . بيشتر از درسش ميفته. . .
ولي پدرم به قولش عمل كرد و زودتر از آنچه كه فكرش و مي كردم برام يه خط و يه گوشي خريد .
ديگه از اين بهتر نمي شد ، شمارمو به پريا دادم ، در فرصتهاي مناسب با من تماس مي گرفت يا از گوشي دوستاش برام پيام مي فرستاد ، پيامهاي زيبا و عاشقانه اي بود ، منم سعي مي كردم جملات و شعر هاي عاشقانه اي که از درونم سر چشمه مي گرفت براش بنويسم ، روزهاي پرحرارت وصل پشت سر هم مي گذشتند ، تمام زندگي ام شده بود پريا . . . من كه نمي دونستم شعر چيه و كلمات عاشقانه برام اهميتي نداشت ، شده بودم يه پا شاعر و عاشق دلسوخته ، بعضي وقتا شعرهايي مي گفتم و يا جملاتي و روي كاغذ مي آوردم كه بعد خودم تعجب مي كردم كه اينارو من نوشتم . . . پريا روز به روز بيشتر بمن محبت مي كرد و خودشو تو قلبم جا ميداد . . . يادمه يه شب جمعه مي خواست بره عروسي ، با من تماس گرفت و گفت امشب نيستم ميخوايم بريم مجلس عروسي يكي از اقوام ، ولي اگه بتونم باتو تماس مي گيرم و همين كار را كرد . ساعت حدود ده شب بود كه ديدم گوشيم زنگ مي خوره ، آره پريا بود ، از اون طرف خط چنان سرو صدايي مي اومد كه نگو . گفتم چه خبره . گفت عروسيه ديگه . زنگ زدم بدوني تو اينجا هم به فكرت هستم . الان اينجور لباس پوشيدم و مدل موهام . . . و تيپم اينطوريه و يك آويز تو گردنم كه اول اسم تو روش حك شده و خلاصه پرياي شيرين زبون من هميشه با من بود ، به فكر من بود و منم نيز شبها با ياد او به خواب مي رفتم و صبح ها با ياد او از بستر بيرون مي اومدم .

ادامه دارد . . .